آسمان دل

خيالم ميرود هرشب در آغوش دو چشمانت

 نمي بيني مگر دل را شده ، زار و پريشانت

 ***

زما حالي نمي پرسي، مگر انديشه اي داري

 كه دائم برزبان گوئي كه ميسازم پشيمانت

**** 

شب است و آسمان دل، پر از اميد يك رؤيا

 ببار اي ابر باراني ، رسان لطفي به يارانت

*** 

به در يا غوطه ورگشتم ، ز الطاف فراوانت

 دراين شبها نگاهي كن، تو براحوال مهمانت

 ***

همه ياران ديرينم ، فداي دين و آيينم

 مکن جور جفا دیگر تو با  این مست چشمانت

***

 پگاه ديدن رويت ،چه خوش باشد بيا ديگر

 خطاكارم ولي بنگر ، منم زار و پريشانت

***

بهشت عدن و جاویدان فدای رویت ای جانان 

 نگاهی کن به من تا جان کنم یکباره قربانت

خو ا ر ج

ما همه جان بركفان كوي مولا حاضريم

كيد نامردان دوران را دمادم ناظريم

این خوارج دشمن دين و دل اين امتند

گوييا با حكم  ايزد تا ابد  هم  مرتدند

هان خوارج ، ارتش مولا علي آماده است

سر به فرمان ولايت تا ابد هم مانده است

اي به دام افتادگان كيد دشمن بشنويد

آخرين فرمان آن غمخوار ميهن بشنويد

او به ما فرمان صبرو استقامت داده است

بر همه دين باوران فرمان به وحدت داده ا ست

گر كه  مولا  يك  اشارت  بر بسيجيها  كنند

نهر و ا ن  ديگري  را  باز  هم  بر پا  كنند

باز امشب

باز هم امشب دل خود رابه دریا میزنم

حرف از شور یده گان عشق مولا میزنم

باز هم از خوش نشینان حریم کبریا

تيرو تركش خوردگان جنگ با بيگانه ها

باز هم از لحظه هاي مستي و شور و صفا

لحظه هاي خوبِ  بودن با همه  دلداده ها

 آن خدایی مردمان ناب در آن لحظه ها

شاهدان شب شكن در گلشن آ لاله ها

میتپد دلهای ما هر لحظه ای با یادشان

شکر ایزد ، مانده ایران جاودان از کارشان

گمانم  مرا  هم کسی دیده است 

 به اشعار من باز  خندیده است

*****
ببین  با  طلوعی  دگر  آمدم

طلوع  مرا  او  پسندیده است

فاش ميگويم كه عاشق پيشه گي  كار من است

رفتن از اينجا پي دلدادگي كار من است

****

تا فراسوي نگاه دلبران سينه چاك

رفتن از اينجا سوي آواره گي كار من است

 امشب من از درگاه حق دارم شکایت میکنم

فارغ ز بد نامی دگر، حس رضایت میکنم

باشوروحالی آتشین از بی کسی گویم سخن

شرح غم انگیز دلم بهرت حکایت میکنم

باریتعالی بیش از این ما را غم افزون مده

با گریه هایم بعداز این شبها روایت میکنم

حالا دگرتنها شدم رسوای بی همتا شدم

درکنج خلوتگاه خود من با تو صحبت میکنم

آن لطف رحمانی کجا، از دست ما شد با صفا

مهرو وفایت تا  کجا باید که من دعوت کنم

من شاکی از لطف توام، آواره ای بی پرتوام

گرتونبخشایی به من ،کی من رهایت میکنم

مرگم  گواراتر بود از  زندگی در این  جهان

گرمیپسندی مرگ ده ،شاید جسارت میکنم

من از تو جز مهر و وفا دیگر چه میخواهم بیا

دراین شب بی انتها،بشنو صدایت میکنم

دیگرمن از این زندگی حیران و سرگردان شدم

بس کن مرا این مفلسی، اینک خطابت میکنم

دراوج این حسرت مرا روزی عطاکن با صفا

ای روشن از نورت دلم ،شاید سماجت میکنم

با نور خود روشن نما ، اعماق جانم ای خدا

زین صحبت بی پرده ام ، حس رضایت میکنم

بی لطف عالمگیر تو ما را چه باشد عاقبت

پایان بده این غصه را، حالا که یادت میکنم

امضا بر شعر ترم ، باشد گواه بهترم

سالک منم حیران منم بنگر که جرات میکنم

اینک مرا یاری رسان ای مالک هفت آسمان

گفتم که امشب از خدا دارم شکایت میکنم

ما را چه حاجت است که تو را جستجو کنیم

لب از لب  تو  برداشته از  نو  وضو  کنیم

******

بی لطف  عالمی ، تو  رفیق و  یار منی

دیگرچه حاجت است که ما های و هو کنیم 

چشم انتظار

من در کویر نگاه تو خورشید دیده ام

در لبخند بی مثال تو امید دیده ام

****

از مشرقی که همه چشم انتظار تو اَ ند

صدها پیام عشق و نوید شنیده ام

 عشق ماندنی

در مثنوی نگاه تو  خورشید ماندنی است

این مثنوی به نام تو امشب چه خواندنی است

****

زان شب که گوشه ی چشمی به سوی ما کردی

گفتم خوشابه حال دلم که عشق ماندنی است

من امشب از نگاه تو پراز ترانه میشوم

سوار براسب جنون با تو یگانه میشوم

به لب سرود عاشقي به دل اميد وصل تو

بگو بگو كه عاشقم  چه پر بهانه ميشوم

بيا بيا كه عشق تو  صفا دهد به جان من

دگر رها مكن مرا    مست دوباره  ميشوم

شبي دگر ميان خون  دوباره زنده ام بكن

به  لطف آن نگاه  تو  چه جاودانه ميشوم